” Zelfs de kanttekening kent kanttekeningen”

Het stuk heeft  indruk gemaakt op me, omdat het zo diep en goed ingaat op de problematiek van toetsen. Het maakte me ook soms radeloos, omdat er overal wel negatieve punten aan zitten. Ik heb selectie gemaakt van  punt en die mij aan denken zette danwel aanspraken.

Het stuk over betrouwbaarheidsverlagend maakte diep indruk op me. Het is precies wat bij ons op school gebeurd bij de toetsen. Wij hebben op school brugklassen waar je in een mh klas kan zitten of een hv klas. Dit heeft grote gevolgen voor de toetsing, want we moeten een mavo cijfer geven en een havo cijfer ( of havo en een vwo cijfer). Dit betekend dat de toets voor wiskunde uit een deel basis stof bestaat en een deel extra stof. De normale stof is het grootste gedeelte van de toets ongeveer 70% tot 80% de extra stof zo een 30% tot 20%. Vooral het extra stof gedeelte kent een grote problematiek bij ons op school, de weinige vragen die er zijn geven geen betrouwbaar beeld van de leerling. Op de eerste ouderavond krijgen wij dan ook veel ouders die komen “klagen” over de cijfers van dit extra stof die ten eerste vaak veel afwijken van het basisstof cijfer en soms niet hoopgevend zijn. Drie vragen goed en je hebt een 10, maar met beetje pech heb je ook snel een heel laag cijfer.  Dat het systeem niet erg goed werkt wist ik al, maar na dit stuk lezend word ik er zelfs boos over.

Natuurlijk  gebeuren er ook positieve dingen bij ons toetsing. Alle wiskunde docenten gebruiken dezelfde toetsnormeringen bij hun klassen, waarin zo duidelijk mogelijk word gemaakt waarvoor je punten moet rekenen danwel aftrekken. Er blijven dan natuurlijk wel veel verschillen die we zoveel mogelijk proberen te voorkomen in onze sectieoverleggen. We hebben al discussies gehad over potlood gebruik/liniaal etc. Het gaat dan vooral over de puntenaftrek die word gerekend bij de verschillende onderwerpen. De discussie over potlood gebruik was misschien wel diegene met meest uitlopende puntentoekenning. Bij ene docent werd er bij pengebruik van een grafiek geen punt afgetrokken, maar bij een andere docent werd de vraag dan niet eens nagekeken. De verschillen worden duidelijk, omdat de nakijkmodellen door 2 docenten gemaakt worden en je natuurlijk altijd wel iets opvalt bij een nakijkmodel van een andere docent.

Een lastig punt bij het zo objectief nakijken vind ik herhalingsfouten. Het stukje over de leerling die een 2.5 krijgt door de herhalingfouten grijpt mij erg aan. Het is namelijk de enige reden dat ik toetsen niet per vraag nakijk, maar gewoon per leerling. Ik vind het zelf namelijk heel oneerlijk om leerlingen die structureel een gedeelte van een vraag fout doen telkens aftrekpunten te geven. Een goed voorbeeld van een toets waarbij dit tot grote cijfergevolgend kan leiden is een hoofdstuk met letterekenen. Ik realiseer mezelf wel dat dit ook betekend dat de cijfers daardoor meer zullen afwijken van andere docenten, omdat dat dit niet goed op nakijkmodel word aangegeven. Het is misschien iets voor de volgende sectieoverleg.  

Leuk om te lezen was ook het stuk waarin word verteld dat het nuttig is om de leerlingen een prognose cijfer te laten noteren. Ik heb dit bij 2 van mijn klassen gedaan afgelopen periode. Ik heb nog niet veel met deze cijfers gedaan, maar er vielen wel meteen veel dingen op. Leerlingen die zichzelf sterk overwaarderen of onderwaarderen. Ik had (jammer genoeg) een beloning uitgeloond aan de leerling die zijn cijfer precies goed zou raden, zodat de leerling wel goed zoudden nadenken over hun antwoord. van de ongeveer 50 leerlingen hadden 2 leerlingen precies hun cijfer goed, deze leerlingen halen namelijk voor elke toets ongeveer hetzelfde cijfer ( doordat ze altijd slordigheids fouten maken en bijna alles goed hebben) Ik ga dit nog vaker doen bij deze klassen om te kijken of mij meer dingen gaan opvallen bij de leerlingen.

~ door jermel op januari 4, 2009.